Het is 20:28. Ik kijk uit het raam en het is licht. Eindelijk. Het stormt buiten. En het sneeuwt. Horizontaal. Heerlijk om naar te kijken. November zonder sneeuw is namelijk vreselijk donker hier in Noorwegen. Best deprimerend.
Ookal is het niet de eerste sneeuw van deze herfst, het is wel de eerste sneeuw die werkelijk zoden aan de dijk zet. Dit is sneeuw die in de skigebieden een mooie basis om op te skien bezorgd.
En ookal waait het enorm, en is het geen weer om buiten te zijn, toch geeft het een goed gevoel. Het wordt namelijk al weer lichter, zelfs al is het nog geen 21 december. Het is tenminste winter, en dat is eigenlijk toch prettiger dan herfst!
donderdag 20 november 2008
woensdag 29 oktober 2008
dinsdag 21 oktober 2008
Grizzly man
Maar gelijk de daad bij het woord voegen, en nog een berichtje plaatsen. Komt eigenlijk doordat ik zojuist een maf bericht las over een of andere Japanner die beweerde een voetafdruk in de sneeuw van Yeti te hebben gevonden. Let wel: één voetafdruk. Stond een mooie opmerking van een lezer onder het bericht: "Yeti always puts one footprint in the snow and then flies away."
Waarmee ik dankzij deze Grizzly man een mooi bruggetje heb naar de nieuwe single van Rockettothesky:
Een Noorse zangeres die ik ruim anderhalf jaar geleden op by:Larm heb zien spelen, en afgelopen vrijdag wederom ben wezen zien. Zeker geen muziek voor iedereen, maar ze heeft een erg apart eigen geluid, die ook op de planken overeind blijft. Na de voorstelling vrijdag heb ik bij haar de nieuwe CD gekocht. Ze signeerde de CD ook eventjes. Leuk voor het geval ze ooit net zo beroemd wordt als Björk, bijvoorbeeld. "Hei og tusen takk! Fantastisk konsert å spille. Hilsen Jenny." schreef ze. Dat is zo lief aan die Noren, he. Ze bedanken elkaar voor van alles. Nu werd ik dus bedankt voor het fantastische concert dat ze speelde... Of misschien dat ik de CD had gekocht? Nah, vast niet.
Waarmee ik dankzij deze Grizzly man een mooi bruggetje heb naar de nieuwe single van Rockettothesky:
Een Noorse zangeres die ik ruim anderhalf jaar geleden op by:Larm heb zien spelen, en afgelopen vrijdag wederom ben wezen zien. Zeker geen muziek voor iedereen, maar ze heeft een erg apart eigen geluid, die ook op de planken overeind blijft. Na de voorstelling vrijdag heb ik bij haar de nieuwe CD gekocht. Ze signeerde de CD ook eventjes. Leuk voor het geval ze ooit net zo beroemd wordt als Björk, bijvoorbeeld. "Hei og tusen takk! Fantastisk konsert å spille. Hilsen Jenny." schreef ze. Dat is zo lief aan die Noren, he. Ze bedanken elkaar voor van alles. Nu werd ik dus bedankt voor het fantastische concert dat ze speelde... Of misschien dat ik de CD had gekocht? Nah, vast niet.
maandag 20 oktober 2008
Stavanger
Ik zit weer in Stavanger. Waarschijnlijk voor de laatste 2 weken.
En ik zie dat ik er al die tijd nog niets over op de blog heb gemeld.
Dat komt... ik kan niet echt zeggen dat ik me hier bijzonder goed vermaak. Het werk is uiterst belangrijk voor ons bedrijf, dat zie ik wel, maar het is niet echt mijn type werk. Anderen achter de broek aan moeten zitten om dingen gedaan te krijgen... het ligt me gewoon niet. Een groot deel van de tijd verdoe ik dan ook met wachten tot anderen tijd beschikbaar hebben om over het een en ander te kunnen praten.
's Avonds woon ik in een appartement van het bedrijf waar ik nu werk. Dat is op 5 minuten lopen van het kantoor, maar ver buiten de stad Stavanger. Want hoewel ik iedere keer Stavanger zeg, zit ik eigenlijk dichter bij Sandnes. Of eigenlijk er tussenin. Dus even snel de stad in zit er niet in, en dat doe ik dus ook bij lange na niet elke avond. Zeker als het regent, en niks afgesproken heb, heb ik daar bepaald geen zin in. En het regent hier 75% van de tijd, en veel valt er niet af te spreken met die paar mensen die ik hier ken. Dus zit ik me 's avonds maar een beetje te vervelen in dit kil gemeubileerde appartement.
Dus, waarom had ik nou eigenlijk niet meer op mijn blog geschreven?
En ik zie dat ik er al die tijd nog niets over op de blog heb gemeld.
Dat komt... ik kan niet echt zeggen dat ik me hier bijzonder goed vermaak. Het werk is uiterst belangrijk voor ons bedrijf, dat zie ik wel, maar het is niet echt mijn type werk. Anderen achter de broek aan moeten zitten om dingen gedaan te krijgen... het ligt me gewoon niet. Een groot deel van de tijd verdoe ik dan ook met wachten tot anderen tijd beschikbaar hebben om over het een en ander te kunnen praten.
's Avonds woon ik in een appartement van het bedrijf waar ik nu werk. Dat is op 5 minuten lopen van het kantoor, maar ver buiten de stad Stavanger. Want hoewel ik iedere keer Stavanger zeg, zit ik eigenlijk dichter bij Sandnes. Of eigenlijk er tussenin. Dus even snel de stad in zit er niet in, en dat doe ik dus ook bij lange na niet elke avond. Zeker als het regent, en niks afgesproken heb, heb ik daar bepaald geen zin in. En het regent hier 75% van de tijd, en veel valt er niet af te spreken met die paar mensen die ik hier ken. Dus zit ik me 's avonds maar een beetje te vervelen in dit kil gemeubileerde appartement.
Dus, waarom had ik nou eigenlijk niet meer op mijn blog geschreven?
maandag 6 oktober 2008
Kink FM
Vandaag was ik op de radio. Ik werd opgebeld door Kink FM in verband met de Kink 1300 die ze momenteel uitzenden naar aanleiding van het 13-jarig bestaan van de zender. En ik had daar een top 10 voor ingezonden en die was wellicht opgevallen omdat ik in Noorwegen woon.
In die top 10 stond een nummer die ze net zouden draaien, en ik moest vertellen waarom ik uitgerekend dat nummer had uitgekozen: "En op 6 de Chemical Brothers met Do it again. Waarom die plaat?" Stond ik even mooi voor het blok. En dan kraam je dus maar even wat onzin uit.
Want ik had voor die top 10 maar even gauw gauw gauw de 10 nummers ingestuurd die ik de laatste 4 jaar het meest heb gedraaid (zoals dat zo netjes door last.fm wordt bijgehouden) en die tevens bij Kink FM's voorselectie stonden, en tja, toevallig kwam daardoor Chemical Brothers op 6.
Luister hier naar het fragment:
In die top 10 stond een nummer die ze net zouden draaien, en ik moest vertellen waarom ik uitgerekend dat nummer had uitgekozen: "En op 6 de Chemical Brothers met Do it again. Waarom die plaat?" Stond ik even mooi voor het blok. En dan kraam je dus maar even wat onzin uit.
Want ik had voor die top 10 maar even gauw gauw gauw de 10 nummers ingestuurd die ik de laatste 4 jaar het meest heb gedraaid (zoals dat zo netjes door last.fm wordt bijgehouden) en die tevens bij Kink FM's voorselectie stonden, en tja, toevallig kwam daardoor Chemical Brothers op 6.
Luister hier naar het fragment:
vrijdag 19 september 2008
Geen foto's... :-(
Ik baal een beetje. Ik was dus op wandelvakantie in Elba. Best mooi. Veel gezien en natuurlijk de nodige foto's gemaakt. Helaas kan ik ze niet zien. Mijn fotocamera is kapoet. Elba's schuld.
Tijdens de laatste wandeldag (afgelopen maandag) zouden we de Monte Capanne beklimmen. Met 1018 meter de hoogste berg van Elba. Het beloofde een mooie dag te worden. De hele dag zon met hooguit een spatje regen, aldus de weersvoorspelling. En inderdaad, er was 's ochtends geen vuiltje in de lucht.
De tocht behelste verschillende Via Ferrata's; echt mijn terrein. Eenmaal op de berg begon het echter toch te regenen. Niet hard, maar toch. We besloten toch richting de eerste staalkabels te lopen en ter plekke beoordelen of het niet te glad en te gevaarlijk was. Uiteindelijk leek het weer mee te vallen en besloten we door te gaan. Nadat we de eerste staalkabels gepasseerd waren hoorden we gerommel aan de hemel. Ver weg in het noorden hing een onweerswolk, en aangezien de wind uit het zuiden kwam meenden we dat het wel mee zou vallen. Hoe mis konden we het hebben...
Nadat we de laatste staalkabel voorbij waren hing als donderslag bij heldere hemel opeens de onweerswolk op de berg. Met nog een half uur te gaan naar de top en de staalkabels onder ons zaten we gevangen op de berg. De sluizen gingen open en in no time was iedereen doorweekt. Op handen en voeten renden we als aapjes slalommend tussen de bliksemflitsen en de watervallen in 15 minuten naar de top waar een klein hutje was waar we konden schuilen. Helaas was het kwaad al geschiedt. Alles kletsnat. Ook mijn camera die ik al die tijd in mijn broekzak had, al leek hij het aanvankelijk nog wel te doen.
Een heel avontuur, maar ik kan het niet meer bewijzen met foto's. Mijn camera heeft toch de geest gegeven. De batterij en memory-kaartje waren beiden nog vochtig, maar zelfs nu beiden opgedroogd zijn weigert de camera dienst. Hopelijk kan ik op de een of andere manier nog de foto's van het kaartje halen binnenkort, maar ik vrees voor mijn camera. Nog geen jaar oud. R.I.P.
Tijdens de laatste wandeldag (afgelopen maandag) zouden we de Monte Capanne beklimmen. Met 1018 meter de hoogste berg van Elba. Het beloofde een mooie dag te worden. De hele dag zon met hooguit een spatje regen, aldus de weersvoorspelling. En inderdaad, er was 's ochtends geen vuiltje in de lucht.
De tocht behelste verschillende Via Ferrata's; echt mijn terrein. Eenmaal op de berg begon het echter toch te regenen. Niet hard, maar toch. We besloten toch richting de eerste staalkabels te lopen en ter plekke beoordelen of het niet te glad en te gevaarlijk was. Uiteindelijk leek het weer mee te vallen en besloten we door te gaan. Nadat we de eerste staalkabels gepasseerd waren hoorden we gerommel aan de hemel. Ver weg in het noorden hing een onweerswolk, en aangezien de wind uit het zuiden kwam meenden we dat het wel mee zou vallen. Hoe mis konden we het hebben...
Nadat we de laatste staalkabel voorbij waren hing als donderslag bij heldere hemel opeens de onweerswolk op de berg. Met nog een half uur te gaan naar de top en de staalkabels onder ons zaten we gevangen op de berg. De sluizen gingen open en in no time was iedereen doorweekt. Op handen en voeten renden we als aapjes slalommend tussen de bliksemflitsen en de watervallen in 15 minuten naar de top waar een klein hutje was waar we konden schuilen. Helaas was het kwaad al geschiedt. Alles kletsnat. Ook mijn camera die ik al die tijd in mijn broekzak had, al leek hij het aanvankelijk nog wel te doen.
Een heel avontuur, maar ik kan het niet meer bewijzen met foto's. Mijn camera heeft toch de geest gegeven. De batterij en memory-kaartje waren beiden nog vochtig, maar zelfs nu beiden opgedroogd zijn weigert de camera dienst. Hopelijk kan ik op de een of andere manier nog de foto's van het kaartje halen binnenkort, maar ik vrees voor mijn camera. Nog geen jaar oud. R.I.P.
donderdag 18 september 2008
Er komt een man op een fiets...
Ik schop 'em niet van de fiets. Had ik best gewild, maar zo snel als Herman Finkers was ik kennelijk niet. Toch illustreerde de man op de fiets waarom ik wonen in Noorwegen zo veel prettiger vind. Soms neig je dat te vergeten.
De man op de fiets fietste namelijk in Delft. Dinsdagavond. Toevallig liep ik daar ook op dat zelfde tijdstip. Met een grote koffer achter me aan zeulend, omdat ik net terugkwam van vakantie. Die vakantie in Elba had ik geboekt via een Nederlandse organisatie, en omdat ik de exacte reistijden nog niet had, had ik de reis terug naar Trondheim uiteraard maar een dag later geboekt. Slapen kan immers altijd bij Bas in Delft.
Om echter bij Bas te komen vanaf het station moet je door de Barbarasteeg. Zo ongeveer het smalste steegje van Nederland, en tegelijkertijd het drukste. Met hordes fietsers en voetgangers die zich van de TU-wijk naar het station of vice versa bewegen. Daar hebben ze dan voor de sier ook nog iets van een stoepje neergelegd waar je met enige wilskracht nog net met je eentje naast elkaar kan lopen. Dat ga ik niet proberen met een koffer met wieltjes, die liever rustig achter me aan rolt via het fietspad.
"Tring, tring. Tring, tring." zei de bel op de fiets van de man op de fiets.
"Tring, tring, tring. Tring, tring, tring." zei de bel op de fiets met deze keer nog meer venijn.
"Je kunt toch wel op de stoep lopen." snauwde de man op de fiets me toe. Zo'n naar gestresst zakenmannetje met attaché-koffertje fietste me geërgerd voorbij. Ik was te laat met hem van de fiets te te schoppen. Ik was ongetraind. Want dit soort eikels kom ik in Noorwegen eigenlijk nooit tegen.
De man op de fiets fietste namelijk in Delft. Dinsdagavond. Toevallig liep ik daar ook op dat zelfde tijdstip. Met een grote koffer achter me aan zeulend, omdat ik net terugkwam van vakantie. Die vakantie in Elba had ik geboekt via een Nederlandse organisatie, en omdat ik de exacte reistijden nog niet had, had ik de reis terug naar Trondheim uiteraard maar een dag later geboekt. Slapen kan immers altijd bij Bas in Delft.
Om echter bij Bas te komen vanaf het station moet je door de Barbarasteeg. Zo ongeveer het smalste steegje van Nederland, en tegelijkertijd het drukste. Met hordes fietsers en voetgangers die zich van de TU-wijk naar het station of vice versa bewegen. Daar hebben ze dan voor de sier ook nog iets van een stoepje neergelegd waar je met enige wilskracht nog net met je eentje naast elkaar kan lopen. Dat ga ik niet proberen met een koffer met wieltjes, die liever rustig achter me aan rolt via het fietspad.
"Tring, tring. Tring, tring." zei de bel op de fiets van de man op de fiets.
"Tring, tring, tring. Tring, tring, tring." zei de bel op de fiets met deze keer nog meer venijn.
"Je kunt toch wel op de stoep lopen." snauwde de man op de fiets me toe. Zo'n naar gestresst zakenmannetje met attaché-koffertje fietste me geërgerd voorbij. Ik was te laat met hem van de fiets te te schoppen. Ik was ongetraind. Want dit soort eikels kom ik in Noorwegen eigenlijk nooit tegen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
